Category Archives: Bodegraven

Roze laarsjes op een tuinpad.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een collega uit het district heeft naar aanleiding van een dienst waarin 2 heftige incidenten plaatsvonden haar gevoelens aan het papier toevertrouwd. De woorden spreken voor zich.

Een geharde politievrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega’s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.

Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.

Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de traumahelikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.

In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team Leiden Midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten.

Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijfjarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de traumahelikopter gaan ook ter plaatse.

Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aankomen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.

Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.

Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, traumahelikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet!

link

Roze laarsjes op een tuinpad.

Uit het hart geschreven….

Uit het hart geschreven….

Een collega uit het district heeft naar aanleiding van een dienst waarin 2 heftige incidenten plaatsvonden haar gevoelens aan het papier toevertrouwd. De woorden spreken voor zich.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een geharde politie vrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.
Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.
Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de trauma helikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.
In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team leiden midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten. Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijf jarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de trauma helikopter gaan ook ter plaatse.
Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aan komen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.
Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.
Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, trauma helikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet!

link

Uit het hart geschreven….

Roze laarsjes op een tuinpad.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een geharde politievrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega’s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.

Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.

Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de traumahelikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.
In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team Leiden Midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten.

Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijfjarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de trauma helikopter gaan ook ter plaatse.
Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aankomen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.

Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.
Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, trauma helikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet! ^CG

Roze laarsjes op een tuinpad.

Regelmatig steken collega’s van Kaag & Braassem ons de helpende

Regelmatig steken collega’s van Kaag & Braassem ons de helpende hand toe. Blij dat wij nu een keer iets voor hen terug kunnen doen.


Aanhoudingen na diefstal telefoon

#Nieuwkoop – Zaterdagmiddag kregen agenten van politieteam Kaag en Braassem een melding van 3 mannen die zich bij een winkel in Nieuwkoop verdacht hadden gedragen.
Er werd direct een zoekslag gemaakt in de omgeving waarna in #Noorden de 3 vermoedelijke personen aan werden getroffen. Aangezien de personen verder niet in de politiesystemen voor kwamen en er geen bijzonderheden werden aangetroffen, mochten zij hun weg weer vervolgen.

Korte tijd later kwam er weer een melding binnen, waarin werd verteld dat bij een winkel op de Transportweg in Nieuwkoop een mobiele telefoon was gestolen. Door de aangever werd een signalement gegeven wat heel erg overeen kwam met de 3 mannen die eerder waren gecontroleerd. De zoektocht naar de auto en de 3 mannen werd weer geopend.

Enige tijd later werd de auto door een agent van Politie Alphen aan den Rijn op de N11 bij #Bodegraven aan de kant gezet met daarin dezelfde personen die eerder die dag werden gecontroleerd. Door goed speurderswerk, werd vervolgens in de auto de mobiele telefoon van de aangever in Nieuwkoop aangetroffen.
De mobiele telefoon werd teruggevonden in de bekleding van de achterbank van het voertuig. Hierop zijn de 3 mannen van 36 jaar, 23 jaar en 20 jaar zonder vaste woon of verblijfplaats aangehouden voor diefstal van de mobiele telefoon.

We willen de alerte melder van de eerste verdachte situatie heel erg bedanken voor de melding. Mede door die hulp en dat van politieteam Alphen aan den Rijn konden deze mannen worden aangehouden.
De 3 mannen werden ingesloten op het politiebureau in Gouda en zullen zondag door de Recherche worden gehoord.
link

Regelmatig steken collega’s van Kaag & Braassem ons de helpende

Basta2.0 woninginbraken update:

Basta2.0 woninginbraken update:

De inbraken in Gouda zijn in augustus en september drastisch gedaald, waarbij de rol van alerte buurtbewoners cruciaal was! Op basis van onze onderzoeken, van goede melders en van getuigen hebben we de laatste weken weer enkele mooie aanhoudingen kunnen doen in de strijd tegen de woninginbraken.

Zo’n alerte buurtbewoner was gisterenavond de buurman van een woning aan de Googerpolderstraat in Goverwelle. De man betrapte twee jonge inbrekers. De twee waren bezig met het openbreken van een raam. Op de vraag wat de jongens aan het doen waren renden ze snel weg en verstopten zich in de bosschages. Deze inbrekers hebben geluk gehad want ze zijn helaas niet meer aangetroffen. We zijn natuurlijk nog wel op zoek naar de identiteit van deze “snuitjes”. Heeft u informatie over deze twee “wanna be boefjes” die hun vrijdagavond in andermans huis wilde doorbrengen laat het ons dan weten via 0900-8844 en vraag naar het Basta2.0 inbrakenteam.

Aanhouding voorvluchtige:
Ook werd gisteren naar aanleiding van een melding een voortvluchtige Top60-er aangehouden. Deze jongen was geschorst voor een woninginbraak, maar had zijn enkelband afgeknipt en was sindsdien spoorloos. In Maastricht hebben we hem kunnen opsporen. Onze collega’s in Maastricht konden hem aanhouden. In de periode dat we de voortvluchtige zochten was hij inmiddels bij verstek veroordeeld. Zijn resterende celstraf moet hij nu uitzitten.

Inbrekerswerktuigen:
Vorige week konden we naar aanleiding van een melding van een verdachte situatie twee jonge inbrekers aanhouden voor het vervoeren van inbrekerswerktuigen. De twee, bekenden van de politie, hebben een boete gekregen en krijgen bij een volgende overtreding een dwangsom van de Gemeente die rond de 2500 euro ligt. Inmiddels staan diverse “beroepsinbrekers” op scherp voor deze bestuurlijke boete.

Niet alleen inbreken:
Op 15 september 2017 werd een 17 jarige jongen aangehouden op verdenking van de handel in harddrugs. In zijn woning troffen we goederen aan die waren weggenomen bij woninginbraken. Ook vonden we inbrekerswerktuigen geschikt om sloten te trekken. In de schuur van de jongen stond onder andere een gestolen scooter. De 17 jarige verdachte is inmiddels aangemeld voor de Top60 aanpak. Hij zit nog in bewaring. Deze aanhouding maakt onderdeel uit van een langere aanpak van een jeugdgroep uit Korte Akkeren. De leden van de jeugdgroep komen in beeld voor inbraken en drugshandel. Voor deze groep is dit inmiddels de 7e aanhouding die is verricht. Alle aanhoudingen in deze aanpak komen voort uit meldingen van buurtbewoners.

Samen met de gemeentes in ons werkgebied en Justitie blijven we ons inspannen om de inbraken in Gouda, maar ook in Bodegraven en Reeuwijk naar een “historisch dieptepunt” te brengen. We kunnen daarbij uw informatie goed gebruiken. Ziet u een verdachte situatie of weet u wie er inbreekt of gestolen goederen inkoopt. Laat het ons weten. Bel 0900-8844 en vraag naar het Basta2.0 inbrakenteam. Anoniem melden kan ook via 0800-7000. ^FM

link

Basta2.0 woninginbraken update:

Weekendjournaal van team Alphen aan den Rijn van vrijdag 18

Weekendjournaal van team Alphen aan den Rijn van vrijdag 18 tot maandag 21 augustus.

Afgelopen weekend werd overschaduwd door 2 incidenten waarbij 2 jonge kinderen door verdrinking om het leven zijn gekomen. Bij beide incidenten, in Hazerswoude-Dorp en Bodegraven waren collega’s van team Alphen aanwezig. Diverse hulpverleners en omstanders hebben hun uiterste beste gedaan maar het mocht uiteindelijk niet baten. Wij wensen de nabestaanden en familie veel sterkte bij het verwerken van dit zware verlies.

In totaal zijn er vanaf vrijdagochtend 118 incidenten geweest waarop de politie heeft ingezet. Incidenten waren van uiteenlopende aard waarbij het opviel dat er veel geluidsoverlast is gemeld. In het oog sprongen onderstaande voorvallen.

Vrijdagavond werd op de Prins Bernardlaan een 17-jarige Alphenaar terzake heling aangehouden. Hij reed op een fiets met een doorgezaagd slot. Bij controle bleek de fiets als gestolen gesignaleerd te staan.

In de Roerdompstraat werd een man aangehouden terzake belediging. Hij droeg een T-shirt met voor de politie beledigende teksten. Tevens bleek hij in een auto te rijden waarvan het kenteken ongeldig was verklaard. Deze is in beslag genomen.

Op de Julianastraat werd vrijdagnacht een 42-jarige bestuurder van een snorfiets aangehouden terzake rijden onder invloed. Hij was ten val gekomen en ontkende te heb en gereden. De camerabeelden wezen echter uit dat hij wel degelijk tijdens het rijden ten val was gekomen. Ook niet vreemd want hij blies 960 ug/l.

Diezelfde nacht werd rond 05.00 uur een 32 jarige man uit Den Haag aangehouden in de Julianastraat ivm hinderlijk gedrag. Hij viel voorbijgangers lastig en belette leveranciers het werk. Hij is met een gebiedsverbod van 24 uur in de loop van de zaterdag weer in vrijheid gesteld.

Op de Lijsterlaan werd zondagavond een 41-jarige man uit Alphen aangehouden ivm het feit dat hij onder invloed van alcohol de nodige overlast veroorzaakte.

Verder hebben we zondagmiddag nog 2 winkeldieven overgedragen gekregen van een supermarkt. Een van de verdachten gaat vandaag voor op een SuperSnelrecht zitting. (SSR) en krijgt gelijk zijn straf te horen. De ander is na verhoor en met een winkelverbod weer in vrijheid gesteld.

En dan maken we gelijk even van de gelegenheid gebruik om u te wijzen op het feit dat de scholen vandaag weer begonnn zijn. Dus let even extra op in het verkeer. Het is weer veel drukker met fietsers dan de afgelopen weken. Ook doen we een beroep op alle ouders om bij het brengen en halen van de kinderen bij de scholen er geen verkeerschaos van te maken. Het gaat om de veiligheid van uw eigen en andermans kinderen.

link

Weekendjournaal van team Alphen aan den Rijn van vrijdag 18

Zomeroffensief woninginbraken, BASTA2.0

Zomeroffensief woninginbraken, BASTA2.0

Vrijdag 21 juli konden 4 Goudse woninginbrekers worden aangehouden.

In de vroege ochtend werden 3 verdachten in de leeftijd van 19 en 20 jaar op heterdaad aangehouden op verdenking van het plegen van een woninginbraak in Reeuwijk. Een van de drie werd op de plaats delict aangehouden. De overige 2 gingen ervandoor en liepen na hun vlucht drijfnat door Goverwelle. Hun zwemtocht naar de vrijheid was tevergeefs geweest. Ze werden in Goverwelle aangehouden.

Aan het einde van de middag zag een agent een 21 jarige jongen lopen. De agent wist dat de jongen door de recherche werd gezocht als verdachte van een eerder gepleegde woninginbraak. De jongen zette het nog op een rennen, maar werd als snel achterhaald en aangehouden.

De in totaal vier verdachten zitten voorlopig vast. De recherche onderzoekt de zaken.

Onze lijst met actieve woninginbrekers is groter dan de vier aangehouden verdachten. De vier aanhoudingen zijn een goed begin, maar ons zomeroffensief tegen de woninginbrekers gaat gewoon door met intensief toezicht in heel Gouda. Ziet u een verdachte situatie? Twijfel niet en bel direct 112!

Uw preventieve maatregelen zijn een mooie aanvulling op ons zomeroffensief.
De aanschaf van een setje lichtschakelaars met afstandsbediening bijvoorbeeld. Zo kunnen uw buren bij uw afwezigheid vanuit hun “luie” stoel uw verlichting aan en uit doen. En we blijven natuurlijk het gebruik van een intelligente camera promoten. Zo houdt u zelf thuis ook een oogje in het zeil.

Enne, tijdens uw vakantie zijn wij gewoon “thuis”. Maak gebruik van de vakantieservice.
Link naar de vakantieservice Gouda: http://bit.ly/28LGcwq
Link naar de vakantieservice Bodegraven/Reeuwijk: http://bit.ly/2gEU6Rb

Tijdens ons zomeroffensief van vandaag deden de collega’s nog een mooie bijvangst. Ze zagen bij een 36 jarige man uit Gouda een mes aan zijn broeksband hangen. Bleek een verboden mes te zijn. Ook hij werd aangehouden. ^mb

link

Zomeroffensief woninginbraken, BASTA2.0

Vanavond was er een aanrijding op de Goudseweg te Bodegraven

Vanavond was er een aanrijding op de Goudseweg te Bodegraven ter hoogte van de benzinepomp.

Drie gewonden zijn naar het ziekenhuis vervoerd. De toedracht van het ongeval wordt onderzocht. De Goudseweg is tijdelijk slecht te bereiken voor het overige verkeer. ^CD

aanrijding politie bodegraven

link

Vanavond was er een aanrijding op de Goudseweg te Bodegraven

Vannacht kregen wij een melding van een hoop troep op

Vannacht kregen wij een melding van een hoop troep op straat in centrum van Bodegraven. Ter plaatse troffen wij de onderstaande rommel aan. Het spoor was honderden meters te volgen.

Bedankt voor de zooi. Wij hebben de ergste rommel van de weg gehaald en morgen zal de gemeente de rest doen. ^CD

bedankt politie bodegraven kansloos

link

Vannacht kregen wij een melding van een hoop troep op

Drugsdealer aangehouden

Drugsdealer aangehouden

Geregeld krijgen de wijkagenten meldingen uit de buurt over drugs gerelateerde overlast. Wij zijn zoveel mogelijk aanwezig op de plekken waar deze problemen spelen en proberen dan ook extra alert te zijn als wij deze berichten krijgen.

Gisteren, 10 april, rond 21:00 uur werd er melding gedaan door een alerte buurtbewoner dat een man zich op hield in de omgeving van de Hooftstraat/Gruttostraat. Deze man zou zich bezig houden met het verkopen van drugs. Van de man werd een signalement op gegeven.

De wijkagent was in verband met extra toezicht om de hoek en ook de surveillance was op dat moment in de buurt. Zodoende was de politie snel ter plaatse en troffen wij een verdachte aan welke aan het opgegeven signalement voldeed. Wij hebben de verdachte aangehouden en voor verder onderzoek over gebracht naar het politiebureau.

Op het politiebureau troffen wij in de kleding van de verdachte een handelshoeveelheid cocaïne en heroïne aan en een grote hoeveelheid contant geld. Dit is in beslag genomen voor verder onderzoek.

De verdachte bleek een 20 jarige man uit Bodegraven. Het onderzoek loopt nog.

drugsoverlast blijvenmelden samenveiligenleefbaar
^DN

link

Drugsdealer aangehouden