Category Archives: Alphen aan den Rijn

Bericht van Politie Waddinxveen – Zuidplas 2017-10-14T01:21:41+0000


Inbrekerswerktuigen Pippeling Boskoop

Op 13 oktober, rond 02:00 uur in de ochtend maakte een oplettende buurtbewoner van de Pippeling in #Boskoop, melding dat er iemand in geparkeerde auto’s aan het kijken was. De man die in de auto’s keek, deed dit met een zaklampje. Wij zijn hierop samen met de Politie Waddinxveen – Zuidplas ter plaatse gegaan.

De melder gaf een duidelijk signalement door. Al snel troffen wij iemand die aan het signalement voldeed. Deze 50-jarige man kon zich niet identificeren. Hierop werd de man aangehouden om zijn identiteit vast te stellen. Als snel bleek dat de man diverse #inbrekerswerktuigen bij zich had. Deze zijn inbeslaggenomen. De verdachte is ingesloten en zal in de loop van de morgen gehoord worden.

Gebeurt het dat u een dergelijke situatie wilt melden. Bel hiervoor ten alle tijden 112. ^jr
link

Bericht van Politie Waddinxveen – Zuidplas 2017-10-14T01:21:41+0000

Inbrekerswerktuigen Pippeling Boskoop

Inbrekerswerktuigen Pippeling Boskoop

Op 13 oktober, rond 02:00 uur in de ochtend maakte een oplettende buurtbewoner van de Pippeling in Boskoop , melding dat er iemand in geparkeerde auto’s aan het kijken was. De man die in de auto’s keek, deed dit met een zaklampje. Wij zijn hierop samen met de Politie Waddinxveen – Zuidplas ter plaatse gegaan.

De melder gaf een duidelijk signalement door. Al snel iemand troffen die aan het signalement voldeed. Deze 50-jarige man kon zich niet identificeren. Hierop werd de man aangehouden om zijn identiteit vast te stellen. Als snel bleek dat de man diverse inbrekerswerktuigen bij zich had. Deze zijn inbeslaggenomen. De verdachte is ingesloten en zal in de loop van de morgen gehoord worden.

Gebeurd het dat u een dergelijke situatie wilt melden. Bel hiervoor ten alle tijden 112. ^jr

link

Inbrekerswerktuigen Pippeling Boskoop

Getuigen gezocht

Getuigen gezocht

Koudekerk aan den Rijn
Vandaag, 10 oktober 2017, omstreeks 12:30 uur werd in Koudekerk aan den Rijn ter hoogte van de brug naar Hazerswoude een verkeersregelaar aangereden.

Inmiddels hebben meerdere getuigen zich gemeld.
Wij zijn op zoek naar een Mercedes B klasse oud model, grijs van kleur. Het voertuig kwam uit de richting van Leiderdorp en reed in de richting van Alphen aan den Rijn, maar is mogelijk Koudekerk aan den Rijn ingegaan.

Wij zouden graag in contact komen met getuigen en uiteraard met de bestuurder van de Mercedes.

U kunt ons een privé bericht sturen, telefonisch contact opnemen via 0900-8844 of langskomen op het politiebureau in Alphen aan den Rijn. het gaat om registratie 2017289575

Delen van dit bericht wordt gewaardeerd.

^mz

link

Getuigen gezocht

Weekendverslag

Weekendverslag

Hoewel het aantal meldingen dit weekend ‘slechts’ 77 betrof, kwamen veel meldingen rond dezelfde tijden. Hierdoor kenmerkte het weekend zich door hollen en stilstaan. Meldingen die uit een liepen van een rondlopende blote man, tot vuurwerkoverlast.

Opvallend dit weekend waren de alphenseoktoberfeesten . Hoewel ook wij aan de bezoekers konden merken dat het bier rijkelijk gevloeid had, zat de sfeer er goed in. Bij dit soort evenementen hebben we als politie vaak weinig bemoeienis met het feest zelf. Daarbij is het altijd afwachten hoe goed een organisatie zijn zaken op orde heeft. Onze complimenten dan ook voor de organisatie. Aan de hand van wat wij gezien hebben, was het een geslaagd feest.

Natuurlijk gebeurde er nog meer in de gemeente Alphen Aan Den Rijn. In Alphen werd onder anderen een jeugdige gecontroleerd met een stroomstootwapen. Hij is aangehouden.

In Boskoop reed een dame met haar auto zondagmorgen een woning binnen. Dit zorgde voor aanzienlijke schade. Gelukkig maakt de bestuurster het goed. Haar rijbewijs is wel ingenomen.

Zoals eerder via facebook gemeld, werden er aan het begin van het weekend in Boskoop 3 mannen aangehouden, omdat die er van verdacht worden in drugs te handelen. Het onderzoek hierna loopt nog.

Verder waren er een aantal aanrijdingen, onder anderen op de Cantatestraat en bij de Baronie in Alphen aan den Rijn. Bij deze twee aanrijdingen raakte er ook mensen gewond.

Op zondag werden er vanaf de Preludeweg twee meisjes vermist. De buurt was massaal uitgelopen om te helpen zoeken. Gelukkig werden de dames van 8 en 10 al snel gevonden en in goede gezondheid thuis gebracht.

Ook bestond het werk onder anderen uit het bemiddelen bij een aantal ruzies, diverse inbraakalarmen, een aantal mishandelingen en een aantal inbraken.

Zoals hieronder te zien, was er ook nog tijd voor een wat ‘luchtiger’ momentje. Een ontsnapt kalfje werd weer richting zijn huis gejaagd.

^jr

link

Weekendverslag

Drie Boskopers aangehouden op verdenking van dealen van drugs

Drie Boskopers aangehouden op verdenking van dealen van drugs

Boskoop – De politie heeft in de nacht van donderdag 5 op vrijdag 6 oktober drie Boskopers van 20, 21 en 25 jaar aangehouden op verdenking van het dealen van drugs. De verdachten zijn in verzekering gesteld en zitten nog vast. Zij worden maandag 9 oktober voorgeleid bij justitie.

Na eerdere signalen van bewoners was de politie extra alert toen zij een melding kreeg dat er vermoedelijk werd gedeald op de Mendelweg. Bij het dealen waren inzittenden van twee voertuigen betrokken. Agenten waren snel na de melding op de Mendelweg en troffen daar inderdaad twee auto’s en drie personen aan. De auto’s werden doorzocht en er werden verdovende middelen gevonden. Hierop werden de drie mannen aangehouden en de twee auto’s werden meegenomen voor verder onderzoek.

Sealbags en wikkels
Vrijdagmorgen werd het onderzoek in de auto’s voortgezet waarbij er sealbags en wikkels met vermoedelijk cocaïne werden aangetroffen. Naast de verdovende middelen werden nog mobiele telefoons en geld gevonden en ook in beslaggenomen.

Doorzoekingen woningen
Na de vondst in de auto’s werden doorzoekingen verricht in de woningen van de verdachten. Er werden geld, Viagra pillen, een hoeveelheid cocaïne en lege gripzakjes aangetroffen. De politie nam ook een taser in de vorm van een zaklamp in beslag.

Nieuwsgierige voorbijrijder
Terwijl de twee auto’s werden getakeld reed een auto voor de tweede keer in korte tijd voorbij. Omdat één van de dimlichten kapot was werd de bestuurder aan de kant gezet voor een controle. De bestuurder, een 32-jarige Boskoper, rook naar wiet en had bloeddoorlopen ogen. Ook transpireerde hij veel. Een agent nam een speekseltest af en dit gaf een uitslag van drugsgebruik. De bestuurder werd aangehouden en meegenomen naar het bureau. Bij hem werd ook nog een bolletje hasj aangetroffen en in beslaggenomen. Een bloedproef is afgenomen om de exacte drugssoort te bepalen.

Meld drugsoverlast
De handel van drugs vindt plaats in het illegale circuit en hierbij wordt geweld niet geschuwd. Van dat geweld worden vaak ook onschuldige omstanders de dupe. Omwonenden ondervinden daarom veel overlast van drugshandel bij hen in de buurt. De politie vindt het daarom belangrijk dat informatie over drugshandel aan haar wordt gemeld zodat zij de dealers kan aanpakken. Dat melden kan via 0900 – 8844. Wilt u uw informatie liever anoniem doorgeven, dan kan dat via 0800 – 7000. Meld Misdaad Anoniem is een onafhankelijke organisatie en is géén politie. M. is zeven dagen per week bereikbaar. Op maandag tot en met vrijdag van 8.00 tot 24.00 uur en in weekenden en op feestdagen van 10.00 tot 18.00 uur. Je kunt 24/7 online melden.

Teamchef John Nieumeijer benadrukt het belang van het melden van drugsdeals: ”De samenleving heeft veel last van de gevolgen van drugsgebruik en het dealen van drugs. Samen met bewoners kunnen we deze overlast tegengaan. Met de informatie die we ondermeer van bewoners ontvangen gaan we actief op zoek naar runners en dealers. Meerdere snelle politieacties hebben ook effect op deze vorm van criminaliteit.” ^jr

link

Drie Boskopers aangehouden op verdenking van dealen van drugs

Roze laarsjes op een tuinpad.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een collega uit het district heeft naar aanleiding van een dienst waarin 2 heftige incidenten plaatsvonden haar gevoelens aan het papier toevertrouwd. De woorden spreken voor zich.

Een geharde politievrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega’s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.

Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.

Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de traumahelikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.

In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team Leiden Midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten.

Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijfjarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de traumahelikopter gaan ook ter plaatse.

Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aankomen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.

Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.

Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, traumahelikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet!

link

Roze laarsjes op een tuinpad.

Uit het hart geschreven….

Uit het hart geschreven….

Een collega uit het district heeft naar aanleiding van een dienst waarin 2 heftige incidenten plaatsvonden haar gevoelens aan het papier toevertrouwd. De woorden spreken voor zich.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een geharde politie vrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.
Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.
Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de trauma helikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.
In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team leiden midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten. Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijf jarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de trauma helikopter gaan ook ter plaatse.
Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aan komen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.
Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.
Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, trauma helikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet!

link

Uit het hart geschreven….

Roze laarsjes op een tuinpad.

Roze laarsjes op een tuinpad.

Een geharde politievrouw met 30 jaar operationele ervaring, dat is wat ik ben.
Ik ben relatief jong mijn moeder aan kanker verloren, wat er ook gebeurt, iets ergers dan dat kan me niet meer overkomen. Dat maakt dat ik heftige incidenten in mijn werk redelijk goed kan handelen.
In al die jaren heb ik net als vele collega’s heftige incidenten meegemaakt.
Incidenten die je niet gelijk loslaten.
Zo weet ik nog mijn eerste reanimatie: een 16 jarig meisje. Een meisje dat taart at omdat zij net uit het ziekenhuis was ontslagen. Zij redde het niet.
Ik zag de verslagenheid van ouders toen hun zoontje door een noodlottig ongeval in de haven om het leven kwam.
Op zondagmorgen had ik ooit eens met 1 collega een dubbele reanimatie. 1 mijnheer werd onwel en tijdens het reanimeren zag ik de buurman in elkaar zakken. Hij bleek een zwak hart te hebben en door de commotie werd hij onwel. Beiden hebben het niet gered. Dat bleek tot twee weken geleden de meest bijzondere gebeurtenis uit mijn politie carrière.

Een vrijdagmiddag, late dienst, ik ben officier van dienst, kortweg ovd P.
Een ovd komt bij grotere incidenten ter plaatse en is herkenbaar aan het groene hesje. Vanuit andere disciplines zijn er ook ovd’s. Meestal overleggen wij met elkaar wat wij van elkaar verwachten en wat wij voor elkaar kunnen betekenen.
Ik neem de dienst rond 14:45 uur over van de vroege dienst. Heb je nog bijzonderheden? vraag ik mijn voorganger. Het antwoord is nee, ik hoop dat jij een drukkere dienst hebt.
Dat dit een dienst zou worden waarbij ik getuige zou zijn van twee heftige incidenten kon ik op dat moment niet bevroeden.

Mijn chauffeur is Marco, een collega die ik nog ken van mij vorige bureau.
Vlak hierna hoor ik via de mobilofoon dat er eenheden worden gestuurd naar Hazerswoude. Daar is een kindje te water geraakt. Brandweer ambulance en de traumahelikopter zijn onderweg. Ook wij gaan daarheen. Ik hoor dat collega s doorgeven dat het kindje 1,5 jaar oud is en in de sloot naast de ouderlijke woning is gevallen. Hoe lang zij in het water heeft gelegen is onbekend. Vlak hierna hoor ik dat zij weer ademhaling heeft. Kippenvel staat op mijn armen. Kom op kleine Puk ga er voor, spookt het in mijn hoofd. Als ik in de tuin kom, waar de trauma artsen, vrijwillige brandweer en mijn collega s staan, om haar te reanimeren, zie ik een paar roze laarsjes met bloemetjes. Ik krijg een prop in mijn keel. Die roze laarsjes horen aan kleine meisjes voetjes en niet op een tuinpad. Ik zie verbetenheid bij een ieder. Er wordt met man en macht gevochten om dit jonge leventje te behouden. De ouders zijn in de woning spullen aan het pakken om naar het ziekenhuis te gaan. Als zij de tuin in komen, staat ineens de moeder stil en staat even alleen. Ik sta naast haar en zeg dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar dat iedereen alles doet om haar dochtertje te redden. Ik sla mijn arm om haar heen en heel even huilt ze. Een spoed transport van de motorrijders uit Den Haag is er. Zij stemmen af hoe zij willen rijden. Zij doen dit met ter plaatse bekende collega s. Kleine meid wordt vervoerd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Ons gebied is waterrijk en er zijn vele bruggen die er voor de grote en plezier vaart regelmatig uitgaan. Ik vraag aan het OC of zij alle bruggen in de route naar beneden willen houden tot de stoet voorbij is. Dit gebeurt. De ouders staan op afstand met de armen om elkaar heen te kijken naar wat volgens mij je grootste nachtmerrie moet zijn. Je kind verliezen. Na ongeveer drie kwartier gaat ze vervoerd worden.
Als iedereen weg is, pak ik de laarsjes op en zet ze bij de achterdeur. In de hoop dat ze ze snel weer aan zal trekken.
In de debriefing wordt openlijk gesproken over wat het met collega s heeft gedaan. Dit zijn jonge mensen, velen hebben zelf kinderen. Een enkeling zegt niet veel, voor een ander is dit de derde reanimatie in een week, een ander spreekt openlijk over hoe hij/zij het ervaren heeft. De opvang is top.
Er is goed gewerkt, het zag er uit als een geoliede machine.
Wij gaan weer door. We eten een hapje aan team Gouda, zijn voornemens om bij team Leiden Midden te vragen hoe het staat met de studentenfeesten.

Vlak voor het bureau Leiden Midden hoor ik het OC diverse eenheden oproepen om te gaan naar Bodegraven, daar is een vijfjarige jongetje in de Oude Rijn gevallen. Men weet niet hoe lang hij er al in gelegen heeft. De brandweer, ambulance en de trauma helikopter gaan ook ter plaatse.
Dit kan niet waar zijn, is mijn eerste reactie, niet twee kindjes in 1 dienst. Ik wil dit niet!
We keren om, zetten onze optische en geluidssignalen aan en rijden die kant op.
Als we aankomen is er al een brandweer duikploeg te water. Daarvoor zijn twee collega s met een aantal burgers te water gegaan. Maar het was te diep en te koud om goed te kunnen zoeken. Ook hier zijn de ouders ter plaatse.
Hier zijn veel mensen op de been. Ze staan zelfs op de brug om beneden, daar waar het gebeurt, maar niets te missen. Aan ons de taak om de mensen weg te sturen. In het water wordt koortsachtig gezocht. Tot de verlossende kreet: “we hebben hem”. Ik hoor een mevrouw, zij is een familielid, aan mij vragen of hij nog leeft. Het is mij bekend dat hij geruime tijd in het water heeft gelegen, wat moet ik zeggen? Verder dan ambulance personeel zal alles doen om hem te redden kom ik niet. De ouders willen naar hun kind, het verdriet, je ergste nachtmerrie. Ook voor deze kleine man, komt er een spoedtransport richting het Sophia kinderziekenhuis.

Marco en ik stappen in de auto, we realiseren ons allebei dat we twee heftige incidenten hebben meegemaakt. We hebben niet gereanimeerd, hebben de kindjes niet gezien, maar twee kinderen in 1 dienst die in het water vallen dat is te veel.
Ook hierna komt er voor ons opvang en een debriefing. Hier geldt hetzelfde, jonge collega’s die vaak zelf kinderen hebben. De 1 spreekt zich meer uit dan de ander, daar is ruimte voor. Het team collegiale opvang zit voor ons klaar.
Marco en ik praten in mijn teamkamer nog wat na. Daarna rijd ik in het donker naar huis. Dat is even lekker. Thuis zit ik nog een half uurtje met een glaasje wijn, alles nog eens te overdenken. Het verdriet van de ouders, niet te bevatten, mijn collega’s die het volgens veel burgers nooit goed doen, ambulance personeel, brandweer, trauma helikopter bemensing, voor ons allen is dit een dag of een dienst om nooit te vergeten.
De volgende dag lees ik dat het jongetje uit Bodegraven het niet heeft gered. Zondagmorgen krijg ik bericht dat de roze laarsjes nooit meer gebruikt gaan worden. Verslagen ben ik. Kinderen horen niet dood te gaan. En ja ik weet het, er gaan er velen, maar het hoort niet! ^CG

Roze laarsjes op een tuinpad.

Training IM (Incident Management)

Training IM (Incident Management)

Afgelopen vrijdag heeft een van onze motorrijders als afgevaardigde namens ons team een cursus IM management gevolgd. IM staat voor Incident Management. Deze term en manier van werken is speciaal in het leven geroepen na vele ongevallen en incidenten op de provinciale-, auto, snel- en waterwegen. Door een gebundelde en samengevoegde werkwijze tussen politie, brandweer, ambulance, provincie en Rijkswaterstaat wordt de afhandeling van verkeersongevallen of andere incidenten sneller en beter geregeld.

Een voorbeeld: Er vind een grote aanrijding plaats op de N11, vele voertuigen, file door het ongeval en file tegenovergesteld door kijkers. De toe en afrit van de A4 loopt vast. Leiden loopt vast. Alphen loopt vast. Hoe pakken de hulpdiensten dit snel en goed op, maar vooral, hoe kan dit beter en veiliger.

Dus daarom deze cursus. Onder begeleiding van een deskundige werd “real time” casuïstiek gespeeld. Een daarvan betrof een casus waarbij een verkeersongeval frontaal tussen 3 voertuigen was. Dit speelde zich af op de “N207 bij Boskoop onder aan de afrit naar de hefbrug. Collega Arjan van bureau Kaag en Braassem oefende deze casus en rook bij het schouwen van het ongeval en de slachtoffers een “luchtje”. (In deze casus was om dit te simuleren een fles amoniak over de auto heen gegooid) Nadat Arjan dit “luchtje” rook schrok hij en zag hij bij een 2e benadering een gevaarlijke stoffen bord op een van de auto’s zitten. In deze casus was dus sprake van een voertuig wat gevaarlijke stoffen vervoerde. Ook was er sprake van 3 slachtoffers. Direct werd “teruggetrokken”. Je speelt immers realistisch en in de praktijk zou je als hulpverlener bedwelmd kunnen raken terwijl je iemand probeert te redden. Eigen veiligheid staat voor ons voorop.

Via portofoon contact werd de brandweer ter plaatse gevraagd. Zij hebben verstand van deze materie. Ook moesten ambulance en de provincie allemaal ter plaatse komen. Uiteraard waren die heel snel op het oefenterrein ter plaatse. We hielden immers een gezamenlijke oefening. Net als in de praktijk werd de provincie overladen met scheepsvaart verkeer dat niet onder de hefbrug door kon omdat het verkeer vast stond en konden de slachtoffers niet bevrijd worden omdat de brandweer druk bezig was de chemische stof te beveiligen.

Zo maar een casus waarbij vele disciplines in goede samenwerking tot een goed resultaat kwamen. Er is veel geleerd. Dat alles wordt weer verder uitgeleerd in de praktijk bij de collega’s zodat we de politie het geleerde in de praktijk kunnen brengen en u als burger net iets minder last (of meer begrip) heeft van de ongevalfiles. Met dit verhaal willen wij u ook een klein beetje inzicht geven wat er zoal komt kijken bij de afhandeling van verkeersongevallen en waarom het soms toch wat langer duurt dan u wel zou willen.

Een paar foto’s zijn bijgevoegd om een indruk te geven van de oefening.

link

Training IM (Incident Management)

Getuigenoproep

Getuigenoproep

Boskoop,
Vanaf de begraafplaats aan de Roemer in Boskoop is tussen 1 oktober 2017 11:00 uur en 3 oktober 2017 9:00 uur een persoonlijk bezit vanaf een graf weggenomen. Dit heeft voor de nabestaanden grote emotionele waarde.

Van dit zelfde graf is in september 2017 eerder een persoonlijk bezit weggenomen.

Bent u getuige of weet u waar de persoonlijke bezittingen zijn? Dan kunt u contact opnemen met politie Alphen aan den Rijn. U kunt bellen met 0900-8844, een privébericht sturen of langskomen op het politiebureau Alphen aan den Rijn, Kees Mustersstraat 2.

Registratie 2017282508

^mz

link

Getuigenoproep